همه ی آدم ها یه روزی متولد شدن ... تاریخ این تولد مهمه . ولی نه خیلی زیاد . چیزی که مهمه ، سال ها و حتی ثانیه هایی هست که از اون روز میگذره ... و چیزی که خیلی خیلی خیلی مهمه اینه : " اون آدم ، امروزش ، چه فرقی با روزهای قبلش کرده ؟ " اصلا ؛ حالا که خدا بهش لطف کرده و این همه سال بهش فرصت زندگی کردن داده ، چقدر از روحش رو به کمال و تعالی یی که براش در نظر گرفته شده بود رسونده ؟ اصلا زندگی کرده یا فقط زنده بوده ؟ ... قرار نیست همیشه آدما به زندگیشون مثل یه آدم مجبور نگاه کنن ... قراره یه کم هم به فلسفه ی آفرینش توجه کنن . قراره برسن به این موضوع، که همه ی آدم ها، با هدف خاصی

همه ی آدما به معجزه اعتقاد دارن ... اون هایی هم که ندارن ، احتمالا نمیدونستن باید روی کدوم اتفاق خوب زندگیشون اسم "معجزه" بذارن ... اما لحظه های آدما پر از همین معجزه هاست ... معجزه ی تنفس ... تماشای سپیده ... امنیت زیبای پرواز ... لمس گرمای خورشید... ... شاید هم عمق معجزه ، گم شدن یه آدم ، تو رویاهاش باشه ... حتما همینه . خدای بزرگم ... ممنونم که کمکم میکنی تا معجزه های پاکت رو تو لحظه هام درک کنم ... ممنونم که پنجره های فکرم رو ، به ماه آسمون باز کردی . تا بفهمم تو سیاهی شب هم میشه تابش معجزه رو دید ... ممنونم که اجازه میدی پرنده ی خیالم ، تو آسمون درخشان تو پرواز کنه ... ... "ب

آدما باید بدونن غیر ممکنه برای کسی مهم نباشن ...

باید بدونن حتی اگر آدم دیگه ای نباشه که براشون دل بسوزونه ،

باز هم یه خدای خیلی خیلی خیلی بزرگ و بخشنده هست که اون ها رو نگاه میکنه ...

نگاهشون میکنه و مراقبشونه ...

کاش آدما می خواستن تا حکمت خدا رو تو کوچکترین لحظه هاشون ببینن ...

حتی گاهی تو لحظه هایی که خودشون اسمش رو گذاشتن " تنهایی " !

گاهی "مدارا" لازمه ...

و کمی اعتماد

تا لحظه های خوب برسه ...

فکر هایم درهم و بر هم است ...

انگار ماشین ها در خیالم هم دست از بوق زدن نمیکشند ...

سر به آسمان بلند می کنم و در دل ، نام پاک خدایم را میخوانم ...

و اورا گواه لحظه هایم میکنم ...

ماشین ها خاموش میشوند ...

و دوباره صدای بال پروانه مهمان خیال من میشود ...

و این بار ، خیالم روی کاغذم می نشیند ...

" هدیه ی خدا برای یاد کردنش... "

تمام لحظه هایم زیر آفتاب تابستان ، به آسمان رفتند ...
ابر شدند انگار ...
و باز تنها قرارمان شد همان پاییز بی قرار ...

قرارمان شد من بی تاب شوم ...
و لحظه هایم بارانی ...

نزد من بازگردند ...

پی نوشت :

* عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده

بازگردد یا برآید چیست فرمان شما ... ( حافظ )

عشق سیبی ست که دوران تکامل دارد

اتفاقیست که وقتش برسد می افتد ....